Je bevindt je op de ‘daarom bij ons pagina’ van het onderdeel ‘vrijwilligerswerk’ van Domaine de Puylagorge. Deze pagina legt uit wat het werk inhoudt.

Nu volgt het menu: (5 items)
(Dit onderdeel overslaan: Spring naar inhoud)

De ervaring van Henk van Staveren

Zondag 5 juli 2009 vertrokken we, mijn dochter Sarah en ik vanuit Makkum naar Frankrijk. Voor Sarah werd het de tweede en voor mij de derde keer, dat wij Tim en Jeanine gingen helpen bij de verwezenlijking van een gemeenschappelijke droom. Gemeenschappelijk, omdat we al eerder hadden ervaren dat alle vrijwilligers die we tot nu toe hadden ontmoet met dezelfde drive aan het werk waren geweest als de initiatiefnemers zelf. Gaandeweg werd het ook een beetje ons project, onze droom.

Een bijzonder jaar

Henk in actie

Dit jaar, zo realiseerden we, zou een bijzonder jaar worden. Een jaar waarin voor het eerst zichtbaar werd waar we met z'n allen zo hard voor hadden gewekt. Dit eerste jaar was bestemd voor gezinnen met een kind met een verstandelijke beperking. Meer specifiek eigenlijk kinderen met Down Syndroom. Deze zomer hoopten we de eerste gasten te kunnen ontvangen en daar wilde ik natuurlijk graag bij zijn. Hoopten, want enkele weken voor ons vertrek waren er nog geen definitieve boekingen. Behoorlijk spannend, want het werd nu toch echt tijd dat er na alle investeringen die door Tim en Jeanine in de afgelopen jaren waren gedaan, betalende gasten zouden komen. Een droom is mooi, maar het moet natuurlijk ook betaald kunnen worden.

Ik heb altijd grote bewondering gehad voor de manier waarop de Van Dammetjes omgingen met de stress die hun ambitieuze project nu eenmaal met zich meebracht. Wat mij ook elke keer weer treft is dat je als vrijwilliger niet "aan het werk wordt gezet" maar dat je gewoon de ruimte krijgt om die klussen op te pakken die je het meeste aanspreken en die daardoor ook het beste passen bij je eigen kennis en vaardigheden.

Terug op Puylagorge

...nog een week voordat de eerste familiezou arriveren...

Om ongeveer negen uur in de avond kwamen we aan en waren blij verrast, toen we zagen wat er sinds mijn laatste bezoek in september vorig jaar allemaal was gebeurd. Een geheel nieuwe kilometers lange toegangsweg en een mooie verharde hoofdweg op het terrein zelf. Na enkele jaren te hebben geleefd in "slaapkamers" die waren gecreëerd door het simpelweg ophangen van wat kleden in een grote ruimte, was ik blij om te zien dat Tim, Jeanine en de kinderen nu waren ingetrokken in het grote huis.

Hun voormalige onderkomen was omgetoverd tot een multifunctionele gemeenschapsruimte en op de plaats van de varkensstal was een keurig sanitairgebouw verrezen. En tenslotte, jawel, twee van de tien natuurtenten stonden al volledig ingericht klaar voor de eerste gasten. We hadden nog een week, voordat de eerste familie zou arriveren. Het sanitairgebouw afmaken had de hoogste prioriteit. Deuren schilderen en afhangen; toiletten, douches, wastafels ophangen en aansluiten, tegelwerk afkitten en de verlichting installeren. Geïnspireerd door het vakmanschap van onze General Handyman Tim kregen we alles op tijd klaar.

Daar deden we het allemaal voor

Gezellige avond met vrijwilligers en gasten

Zondag 12 juli was het dan zover. Ik weet niet precies hoe dat bij de anderen was, maar toen de auto van de eerste familie het erf op reed was zelfs ik, als eenvoudig vrijwilligertje, een beetje gespannen. Je weet dat iedereen zich de laatste week voor 150% heeft ingezet, dus daar kon het niet aan liggen. Je hebt echter nog geen idee wat voor type mensen je over de vloer krijgt en wat hun verwachtingen zijn.

Ik had eerlijk gezegd ook geen flauw benul hoe ik mij zou moeten gedragen bij een kind met een verstandelijke beperking. Daarover hoefde ik mij echter niet al te lang druk te maken. Want Ties, onze eerste jonge gast, begeleid door zijn twee geweldige ouders, zat al snel na onze kennismaking bij mij op schoot "Eskimo kusjes" te geven. Ties zal waarschijnlijk nooit beseffen wat hij bij deze 62 jarige ouwe knar, die zelf gezegend is met vier dochters, op 11 juli 2009 heeft veroorzaakt. Dank je, Ties.

En wat te denken van onze wat oudere Luc, die als een volleerd coureur ongecompliceerd op de trapskelter rondscheurde over het erf. Tijdens ons verblijf werden wij op een middag aangenaam verrast door het optreden van een paar gezellige kerels uit Nederland met hun jazz en dixieland band. En wie zat er na enige tijd achter het drumstel? Inderdaad, onze vriend Luc. Op deze website staat een prachtige foto van zijn optreden. Voor zijn vertrek heeft hij ons zelfs vermaakt met een optreden als entertainer. Hoezo, beperking?

Ter plekke een oplossing gevonden

Je eigen dier uitzoeken

Het is traditie geworden om, ieder nieuw aangekomen kind direct bij de kinderboerderij een dier te laten uitzoeken, waarvoor hij of zij dan gedurende het verblijf (uiteraard onder begeleiding) "verantwoordelijk" is. We hadden op dat moment twee jonge geitjes die met de fles gevoed moesten worden. Tot groot verdriet van de nieuw aangekomen Hannah waren deze al toegewezen aan twee andere kinderen.

Maar Jeanine zou Jeanine niet zijn, als daarvoor niet ter plekke een oplossing werd gevonden. Dus stapte men in de auto om na twee uur terug te komen met een nieuw exemplaar. Groot was echter de hilariteit toen van de achterbank een grote volwassen geit naar buiten sprong. Maar onze lieve Hannah heeft tijdens haar verblijf regelmatig apetrots met haar rondgelopen, of was het nu andersom?

/Sarah helpt pizza maken

Ik heb nu even drie kinderen als voorbeeld genomen. Maar bij elk van de kinderen is wel een lief, aardig of grappig verhaal te vertellen. En als gemeenschappelijke factor geldt, dat deze verhalen allemaal het gevolg zijn van het feit dat de kinderen en hun ouders zonder enige schroom of belemmering volledig zichzelf kunnen zijn en hun beperkingen bij Tim en Jeanine op Domaine de Puylagorge geen rol spelen.

Henk van Staveren

Nu volgt een lijst met twee willekeurig gekozen ervaringen uit alle ervaringen. Je kunt ervoor kiezen om deze lijst over te slaan.

Andere ervaringen

De ervaring van Evie Hermus (2009)
“Het was mooi om te horen dat er ouders bij waren die sinds jaren weer eens een boek hadden kunnen lezen op hun vakantie of ouders die het heerlijk vonden dat hun kind er niet op aangekeken werd dat het anders was. Mijn tijd op Puylagorge was een geweldige ervaring.”
Lees de ervaring van Evie Hermus
De ervaring van Jan Mensch (2008)
“In de 2 weken die ik onderdeel uitmaakte van de groep vrijwilligers zag ik ook steeds weer oud vrijwilligers opduiken, die de gewoonte hadden om, al of niet op weg naar een vakantie bestemming, toch nog even een paar dagen of een paar weken te komen werken. Ik weet zeker dat ik ook tot die categorie wil gaan behoren.”
Lees de ervaring van Jan Mensch
De ervaring van Kenlie Oldenburger (2008)
“In de 2 weken dat er was, heb ik me voornamelijk in de keuken geamuseerd. Op een gegeven moment heb ik ook samen met de vrijwilligers Daan en Benjamin, een hele kar vol met vloertegels behandeld met een staalborstel. Dat was supergezellig. Het was leuk om met de anderen samen te werken.”
Lees de ervaring van Kenlie Oldenburger
De ervaring van Annemarie Jansen (2007-2008)
“Het mooiste moment van de dag vind ik de ochtend. Ook op Puylagorge! Ik stond meestal heerlijk vroeg op, lekker douchen en dan nog even voor mijn tent zitten met Obelix, de herdershond, naast me. Even rustig lezen en kijken hoe de wereld (en andere vrijwilligers) wakker worden.”
Lees de ervaring van Annemarie Jansen

Nu volgt de sidebar

Nu volgt de voetnoot:
(Dit onderdeel overslaan: Spring naar copyright)

Je bent aan het einde van de website.
Spring naar begin pagina