De ervaring van Annemarie Jansen
In juni 2007 attendeerde mijn zwager mij op een advertentie op Marktplaats, waarin Puylagorge vrijwilligers zocht. Ik wist op dat moment niet wat ik met mijn vakantieweken aanmoest; ik had net een nieuwe auto gekocht en een actieve singles-reis zat er financieel even niet in.
Mijn zwager kent me goed. Voor mij is klussen in Frankrijk net zo leuk als wandelen in Zuid-Engeland. Er zat dus eigenlijk amper een nobele bedoeling achter mijn komst. Ik zocht gewoon een goedkope vakantie en het mooie doel was wel een aardige bijkomstigheid. Hoe gek kan het lopen...
Eerlijk en oprecht
Ik mailde Jeanine eerlijk en oprecht dat ik geïnteresseerd was maar het eigenlijk ook een erg spannende expeditie vond. Alleen naar Frankrijk, mensen helpen die ik nog nooit gezien heb... Wat als het niet zo geweldig is als het lijkt? Wat als ik me er niet veilig voel? Wat als het slavendrijvers zijn daar? De reactie van Jeanine was hartverwarmend. Een vriendin zei toen: “Als iemand zo'n mail kan sturen, kan het geen slecht mens zijn.”
En ik ging! In die twee weken ontmoette ik behalve de familie Van Dam, de ouders van Jeanine, de buren van het park, de toekomstige architecten, veel hartelijke vrienden uit de omliggende dorpen en een aantal heel speciale vrijwilligers. Iedereen had zijn eigen reden om te komen en ik ben ervan overtuigd dat we allemaal ‘rijker’ terug gingen. We hebben heerlijke gesprekken gehad, zongen Franse liedjes tijdens het werk en ik ging elke avond slapen met een super voldaan gevoel.
De telefoon heeft de hele tijd in mijn tent gelegen en alleen 's avonds keek ik even of er een SMS was van thuis. Mijn auto heeft niet op slot gestaan. Ik voelde me gelijk vertrouwd. Ik heb continue dezelfde broek en oude schoenen aangehad. Mijn haar föhnen? Ben je gek! Voor iemand die er altijd representatief uit moet zien, was ik snel ‘afgekickt’. Geen krant, geen tv, even weg zijn van alle ‘drukte van alledag’. Als we een auto hoorden aankomen, ging iedereen kijken. Bezoek werd weer speciaal. Er overkwam mij een grote mate van rust en onbezorgdheid. Wat kan het leven simpel zijn; geen stress en alleen maar actief bezig zijn met leuke mensen.
Een geoliede machine
Ik heb groenten gehaald uit de moestuin, gekookt, de kinderen beziggehouden, plafondlatten geverfd en voegen uitgebikt en voegen gevuld. De ochtenden begonnen om 8 uur met een stevig ontbijt en we werkten door tot het avondeten. Tussendoor werd er uitgebreid gepauzeerd en alles zoveel mogelijk aan de lange tafel in de buitenlucht. En het is echt waar... Jeanine kookt geweldig. Glaasje wijn erbij, helemaal goed.
De buitenlucht maakt slaperig en het ritme van Puylagorge doet je goed. In mijn tent kon ik 's avonds nog net een bladzijde lezen voor mijn ogen dicht vielen.
Het mooiste moment van de dag vind ik de ochtend. Ook op Puylagorge! Ik stond meestal heerlijk vroeg op, lekker douchen en dan nog even voor mijn tent zitten met Obelix, de herdershond, naast me. Even rustig lezen en kijken hoe de wereld (en andere vrijwilligers) wakker worden. Met Obelix in het kielzoog ging ik daarna de laatste dingen in de ontbijtruimte klaar zetten. Al snel was het gedaan met de rust, maar dat was dan ook prima. Om 8 uur schoof iedereen aan en worden de taken verdeeld. Elke vrijwilliger draaide daarin binnen een dag mee; een geoliede machine.
En slavendrijvers... nee, dat zijn Tim en Jeanine zeker niet. We zijn tussendoor heerlijk wezen zwemmen in het meer. Op het veld bij de tenten stond een royaal opzet zwembad waar regelmatig iemand insprong tijdens de werkzaamheden en als je even wilde wandelen, dan kon dat. Vaak nam ik dan de hond of de kinderen mee; is het dan toch werken? We hebben gebarbecued, zijn naar de ‘brokante’ geweest en hebben sterren gekeken bij een kampvuur. De meest memorabele avond was de pizza avond bij vrienden van het project, die zo hun bijdrage wilden leveren. We werden geweldig in de watten gelegd en genoten van de meest fantastische pizza bij een prachtig ondergaande zon.
Tranen in mijn ogen
Met tranen in mijn ogen ging ik bij de familie van Dam en de andere geweldige mensen die ik er ontmoet heb. Om de bocht miste ik iedereen en de onbezorgde sfeer al en ik besloot gelijk om hier terug te komen. Ik bleef contact houden met Jeanine en via de nieuwsbrieven bleef ik lekker op de hoogte. Al snel kreeg ik de vraag van een van de vrijwilligers of ik in de herfstvakantie meeging. Helaas ging dat niet, maar behalve mij was de club toch bijna compleet en van Tim en Jeanine hoorde ik dat ze het heerlijk vonden zo'n goedlopende machine weer terug te krijgen. Iedereen pakte gelijk de draad weer op.
Zelf ging ik in Januari weer. Het voelde als thuiskomen. Buiten was het koud en nat, maar binnen was het warm en gezellig. Dit keer nam ik een vriendin mee. Dat reist een stuk gezelliger. We mochten de goed verwarmde caravan van Tim en Jeanine gebruiken en 's avonds was het heerlijk pokeren bij de houtkachel in de woonkeuken.
Overdag hebben we op zolder een aantal dingen afgerond zodat men na ons vertrek kon beginnen met het echt mooie werk; wanden plaatsen en alles een vorm gaan geven. Ik ben dan ook heel erg benieuwd wat ik deze zomer ga aantreffen, want dan ga ik zeker weer!
Wie weet... Tot ziens op Puylagorge?!
Groet, Annemarie
Nu volgt een lijst met twee willekeurig gekozen ervaringen uit alle ervaringen. Je kunt ervoor kiezen om deze lijst over te slaan.
Andere ervaringen
- De ervaring van Evie Hermus (2009)
-
- “Het was mooi om te horen dat er ouders bij waren die sinds jaren weer eens een boek hadden kunnen lezen op hun vakantie of ouders die het heerlijk vonden dat hun kind er niet op aangekeken werd dat het anders was. Mijn tijd op Puylagorge was een geweldige ervaring.”
- Lees de ervaring van Evie Hermus
- De ervaring van Henk van Staveren (2009)
-
- “Ties, onze eerste jonge gast, begeleid door zijn twee geweldige ouders, zat al snel na onze kennismaking bij mij op schoot "Eskimo kusjes" te geven. Ties zal waarschijnlijk nooit beseffen wat hij bij deze 62 jarige ouwe knar, die zelf gezegend is met vier dochters, op 11 juli 2009 heeft veroorzaakt.”
- Lees de ervaring van Henk van Staveren
- De ervaring van Jan Mensch (2008)
-
- “In de 2 weken die ik onderdeel uitmaakte van de groep vrijwilligers zag ik ook steeds weer oud vrijwilligers opduiken, die de gewoonte hadden om, al of niet op weg naar een vakantie bestemming, toch nog even een paar dagen of een paar weken te komen werken. Ik weet zeker dat ik ook tot die categorie wil gaan behoren.”
- Lees de ervaring van Jan Mensch
- De ervaring van Kenlie Oldenburger (2008)
-
- “In de 2 weken dat er was, heb ik me voornamelijk in de keuken geamuseerd. Op een gegeven moment heb ik ook samen met de vrijwilligers Daan en Benjamin, een hele kar vol met vloertegels behandeld met een staalborstel. Dat was supergezellig. Het was leuk om met de anderen samen te werken.”
- Lees de ervaring van Kenlie Oldenburger
Nu volgt de sidebar